![]() |
|
|
#11
|
|||
|
|||
|
Да беларусаў-інтэлігентаў.
Да вас, браты-інтэлігенты 3 сваёй гарачаю душой, Са шчырым сэрцам беларуса Да вас звяртаю покліч мой. Да вас, сыны майго народу, Да вас, усіх, выйшаўшых з яго, Да вас, каму чужынцы ўспелі Унесць сорам да свайго ўсяго. Баліць душа за вас, радныя, Ад жалю дух займае ўвесь I сэрца сцісквае ад болю, Як толькі вас успамянеш. Вас ад народу адарвалі, Сказалі вам, што ён брыда, Сваю вам прывілі культуру, Зрабілі ката з вас... Па ўсім, ўсім правілам штукарства Вас абраблялі як маглі, I што ж? Яны свайго дабілісь – Вас ад народа адцяглі. Цяпер яго вам брыдка мова. "Яна мужыцкая, куды, Каб мы, паны, вялі размовы На ёй, не бачылісь брыды". Браткі, і гэта ж тая мова, Што калісь свет давала тым, Якія гнуць цяпер, валтузяць Яе, як могуць толькі чым. Ну вось, вы бачыце, праснуўся Народ і жыцця будаваць Спяшыць і вас да працы просіць Ісці хутчэй ім памагаць. А вам ўсё прыкра, вы чужыя, Ніяк народ вам не паняць Вы ад народа адышліся I далёка змушаны стаяць. Браты, віна не ваша ў гэтым, Вам гэта ў галаву ўтаўклі Чужынцы, тыя што вякамі Вас гнулі, білі і сяклі. Даволі! Кіньце забабоны, Пракляцце здрайцам кіньце ў твар! Пара прышла, высока сонца! Ужо німа на небе хмар. Каго лічылі гноям, смеццем - Ідзеце тым даваць вы свет. Вас праца жджэ, народ вас просіць!- Вы, вы яго надзея, свет. 1917 г. |