А дачка гэта маё другое я... такія ж радасці і гаротнасці, гэтак жа зайздросцяць і паскудзяць ёй як і мне, а нам з ёй смешна, калі мы падзяляемся сваімі думкамі з нагоды адбывалага вакол нас... Галоўнае, што гэтага няма ўсярэдзіне нас, а тое што вакол ці побач, гэта ўжо не нашы праблемы... Жонка часам псіхуе кажучы мне - "у цябе нервы жалезныя" па маёй рэакцыі на чарговую поскудзь у мой адрас. Я з дзяцінства абвык да такой рэакцыі атачальных, тым больш практычны наша адзіная сям'я не бачыла ніколі у хаты спіртнога. І хто за гэта пахваліць, калі ўсе п'яніцы... Так і тут - хто пахваліць, калі ніхто і блізка нічога не робіць з таго што я раблю. А дзяжурныя "дзякуй", мяне асоба не чапае і не хвалюе. Галоўнае, каб не заміналі і не ўладкоўвалі цырк.