Баюся я нявыказаных слоў,
Яны – палын, яны дурман і мята.
Прыходзіць позна лепшая любоў,
Як за пакуты горкія адплата.
Над цёмначчу раскрыленых дзьвярэй,
У цішыні сталічнага квартала –
А мы маглі б сустрэцца і раней...
Ты не аклікнуў. Я – не пагукала.
Дык не зьдзіўляйся шчаснай немаце,
Балючаму і дрогкаму пагляду.
Так зрэдку ўвосень яблыня цьвіце
Наперакор слаце і лістападу.
__________________
Моя жизнь прекрасная история, счастливая и полная инцидентов.
|