ЗНОЎ У КАМЕРЫ

Калi наяве любая свабода,
I можна шлях жаданы выбiраць,
Калi вакол цудоўная прырода,
Не трэба сваё месца пакiдаць.

Калi пасадзяць ў залатую клетку,
Ў сапраўднасцi ствараецца турма,
I нават, як здарыцца справа ўлетку,
Здавацца будзе, што вакол зiма.

Калi абмежаваны вельмi клеткi,
То камеры турэмныя яны,
Не ззяе сонца, не квiтнеюць кветкi,
А бадзякi вакол растуць адны.

Раней жылi мы у турме народаў,
Хаця «добраахвотным» быў саюз,
Зазналi ў турме жорсткi боль i шкоду,
Сукамернiкаў ладны быў хаўрус.

Пачалi жвава бiтву за свабоду
I сталi сiлай сцены прабiваць,
Не упусцiлi мы сваю нагоду.
Ды што прыйшлося ў вынiку чакаць?

Хаця сцяну мы сiлаю прабiлi,
Лiчылi: новы час ў жыццi прыйшоў,
Ды камеры ў турме ўсе поруч былi,
I трапiлi ў такую ж клетку зноў.
Анатолiй Iванавiч Балуценка